پایتون در حال بلعیدن دنیا

 پایتون در حال بلعیدن دنیا

اواخر سال 1994 گروهی از برنامه نویسان از سراسر آمریکا دور هم جمع شدند تا در مورد جدیدترین سلاح مخفی خود گفتگو کنند.
باری ورشو یکی از 20 برنامه نویسی بود که در نخستین کارگاهی که برای زبان برنامه نویسی پایتون شده بود ، حضور داشت.
امروزه شور و شوق برای پایتون بسیار فراتر از آن گروه 20 نفره توسعه دهندگان ، گسترش یافته است .

حتی پیش بینی می شود پایتون ، به زودی تبدیل به محبوب ترین زبان برنامه نویسی در جهان خواهد شد ، زیرا همچنان با سرعت بیشتر نسبت به هر زبان برنامه نویسی دیگر ، کاربران جدید به این زبان برنامه نویسی علاقه مند می شوند. در هر روز میلیون ها نفر از پایتون استفاده می کنند.

همچنین پایتون یکی از مهارت های محبوب در لیست 10 مهارت محبوب سال 2020 وب سایت ما می باشد.

پایتون برای کارهایی بزرگ و کوچک توسط توسعه دهندگان حرفه ای و آماتور مورد استفاده قرار می گیرد و به ویژه در بین توسعه دهندگان وب ، دانشمندان داده و مدیران سیستم (system administrators) بسیار محبوب است. این پایتون بود که در اوایل سال 2019 به ایجاد اولین تصاویر از یک سیاه چاله در حدود 500 میلیون تریلیون کیلومتر دورتر ، کمک کرد .

پایتون در برخی از سازمانهای شناخته شده جهان نقش محوری ایفا می کند. به ویدیو های Netflix در رسیدن به بیش از 100 میلیون خانه در سراسر جهان ، به برقراری پدیده اشتراک عکس در اینستاگرام و همچنین به ناسا ، در اکتشافات فضایی کمک می کند.

پایتون در سال های ابتدایی

این زبان برنامه نویسی به عنوان یک پروژه جانبی توسط برنامه نویس هلندی ، Guido van Rossum آغاز شد. در اواخر دهه 1980 ، ون روسوم مشغول به کار در سیستم توزیع شده در Centrum Wiskunde & Informatica (CWI) ، مرکز ملی تحقیقات هلند در زمینه ریاضیات و کامپیوتر بود.

او که از ناکافی بودن زبانهای برنامه نویسی موجود ، ناامید شده بود، تصمیم گرفت یک زبان برنامه نویسی جدید ایجاد کند. زبانی با وجود قدرت مند بودن ، استفاده از آن ساده باشد.
ایجاد یک زبان برنامه نویسی برای استفاده خود، ممکن است شبیه این به نظر برسد که کسی بگوید “من خودم هواپیمای خودم را می سازم”. اما ون روسوم ، در دهه سی زندگی اش ، کار خود را آغاز کرد. درحالی که سه سال با تیمی در CWI كه ABC (یك زبان برنامه نویسی تفسیری) را ایجاد كرده بود ، کار کرده بود.

بنابراین او نسبت به ساخت یک زبان تفسیری که دستورالعمل های برنامه نویس را اجرا كند و بلوك های ساختاری نحو (syntax) مورد نیاز یك زبان جدید ، پیش زمینه ی ذهنی داشت.
همچنین این مسئله که انجام هر کاری با زبان های محدود برنامه نویسی که در آن زمان برای ون روسوم موجود بود ، بسیار دشوار بود نیز او را نیازمند به یک زبان برنامه نویسی جدید و قدرتمند می کرد. او در آن زمان ملزم به کار در C یا Unix Shell بود که هر دو محدودیت های قابل توجهی داشتند.
C نه تنها توسعه دهندگان را با پیچیدگی های مدیریت دستی حافظه و خطاهای متعدد دست به گریبان می کرد ، ، بلكه فاقد كتابخانه ای با كدهای قابل استفاده مجدد برای کارهای روزمره توسعه دهنده بود و توسعه دهندگان را مجبئر بی کرد كه با هر پروژه جدید ، چرخ را دوباره اختراع كنند.

پوسته یونیکس نیز مشکلات مختلفی داشت. این پوسته مجموعه ای از خدمات را برای کارهای مشترک ارائه می داد ، اما به آرامی اجرا می شد و نمی توانست منطق پیچیده را تحمل کند.
محدودیت هایی که این زبان ها برای توسعه دهندگان ایجاد می کردند به حدی بود که برای ون روسوم ، ایجاد زبان تفسیر شده خود ، زبان که بهترین ویژگی ها را از زبان ABC وام می گرفت ، واقعاً بهترین گزینه به نظر می رسید.

چرا پایتون برنده شد

ون روسوم می گوید : من فکر می کردم ((خوب ، چرا من زبان خودم را ایجاد نمی کنم!؟)) ، من ایده های خود را از ABC دزدیدم اما اندازه پروژه را از چیزی که سه سال طول کشید به کاری را که خودم می توانم انجام دهم ، کاهش دادم ، سه ماه ، و به همین ترتیب پایتون به دنیا آمد. ون روسوم کار او را با جدیت شروع کرد و در اواخر سال 1989 نام زبان خود را با وام گرفتن نام از گروه کمدی مورد علاقه خود Monty Python’s Flying Circus ، Python گذاشت.
ون روسوم می گوید : من در آن زمان زندگی اجتماعی خوبی نداشتم. بنابراین ، به جای اینكه فقط تلویزیون تماشا كنم ، كدنویسی می كردم ، یا گاهی اوقات هر دو را همزمان انجام می دادم.
در حالی که پایتون برای کمک به او در محل کار ایجاد شده بود ، ون روسوم به پی برد که در واقع انگیزه او بیشتر چالش ایجاد زبان برنامه نویسی خودش بوده است.
هرچه ، به نظر غیر ممکن می رسد که یک نفر به تنهایی یک زبان برنامه نویسی را بنویسد. در اواخر دهه 1980 ، زبان های برنامه نویسی مختلف توسط افراد مختلفی که از تکنولوژی آن زمان ناامید شده بودند ، با ابزارهایی که در آن زمان برای توسعه دهندگان در دسترس بود ، بیرون آمدند.
لری وال اظهار داشت كه دشوار بودن حل مسائل حین برنامه نویسی و تنبلی ، بی صبری و غرور او را به ایجاد زبان Perl ترغیب کرده است..
به همین ترتیب ، تحقیقات جان اوستروت برای ایجاد یک زبان بهتر برای ایجاد ابزارهای تعاملی برای ساخت مدارهای مجتمع ، وی را به سمت طراحی Tcl سوق داد.
وی می گوید: “در آن زمان من تمام مؤلفه های اصلی مترجم و زبان را در اختیار داشتم. برنامه های ساده پایتون از اولین مترجم پایتون که احتمالاً امروز نیز کار خواهد کرد. توابع به همان روش تعریف شده اند ، لغت نامه ها و نوت بوک ها با استفاده از نحو (syntax) یکسان ساخته شده اند ، و تعامل در آن سریع است به صورتی که می توانید پایتون تایپ کنید و بلافاصله محاسبات انجام می شود.
در حالی که دو همکار او به پایتون را از او گرفته و بلافاصله شروع به استفاده از آن کردند ، وان روسوم تصمیم به ثبت آن به صورت گسترده تر نداشت.
او تجربه كرده بود كه در عصر قبل از اينترنت ، معرفی يك زبان برنامه نويسي جدید چقدر دشوار است. در حالی که امروزه به اشتراک گذاشتن یک نرم افزار با جهان فقط چند کلیک طول می کشد ، در دهه 1980 این یک امر کاملاً مشکل بود.
ون روسوم می گوید: من حدود سال 85 را به یاد دارم که با یک نوار مغناطیسی در چمدانم ، به سفری برای تعطیلات به آمریکا آمدم ، اولین سفر من به آمریکا ، با نوار مغناطیسی در چمدانم.
با آدرس و شماره تلفن افرادی که علاقه خود را به ABC از طریق سیستم ایمیل ابتدایی موجود در آن زمان (که برای ارسال فایلی به حجم کد منبع مناسب نبود) ارسال کرده بودند.
او نوارها خانه به ختنه همراه خود می برد و به علاقه مندان تحویل می داد. علی رغم این تلاش ، ABC در نهایت موفق نشد.
اما وقتی انقلاب اینترنت اتفاق افتاد ، توزیع پایتون بدون نیاز به یک چمدان پر از نوار ، بسیار ساده تر خواهد بود.
ون روسوم در سال 1991 پایتون را از طریق گروه خبری alt.source به جهانیان عرضه کرد ، شش سال قبل از آغاز این دوره ، تحت مجوز منبع آزاد بود. در حالی که مترجم پایتون هنوز هم حاصل پیوسته شدن 21 قسمت جداگانه در یک فایل فشرده شده بود و باید در طول شب و از شبکه Usenet بارگیری می شد ، اما هنوز یک مکانیزم تحویل بسیار کارآمدتر از تحویل دستی چند سال قبل بود.
ون روسوم معتقد است که توسعه دهندگان با همان احساسی که او در ابتدا داشت و همین حس ترغیب او به ایجاد پایتون شد به سمت پایتون کشیده می شوند. آنها یک زبان برنامه نویسی سطح بالا می خواهند که تعادل بین استفاده آسان و توانمندی را برقرار کند. زبانی که محدودیت پوسته یونیکس را هنگام کار با منطق پیچیده نداشته باشد.

همچنین می خواستند به مشکلات درگیری با مدیریت حافظه و نوشتن کد های تکراری برای كارهای اساسی در ابتدای هر پروژه ، که در C وجود داشت ، پایان دهند.
ورشو می گوید: پایتون توازن بین استفاده آسان را به همراه داشت و قدرت را برقرار کرد. تعادل واقعاً در اوایل دهه 1990 در هیچ زبان برنامه نویسی مهم ارائه نشده بود. من کدهای پرل و Tcl و C زیادی زدم و احساس می کردم هیچکدام واقعاً سرگرم کننده نیست. پایتون باعث می شود برنامه نویسی سرگرم کننده باشد.
فینتان رایان ، مدیر تحقیقات با تیم Application Platform Strategies برای شرکت تحلیلگر گارتنر ، می گوید که وضوح نقش بزرگی در پیروزی بر توسعه دهندگان ، هم در حال حاضر و هم در دهه 1990 بازی کرده است ، حتی اگر نسبت دادن چنین اهمیتی به محاصره اثبات شده باشد.

وی می گوید: “این یک نحو کاملاً تمیز ارائه داده است. شما می توانید این کار را به زبان های دیگر نیز اعمال کنید ، اما پایتون به طور خودکار آن را اجرا کرد. برخی از برنامه نویسان این را دوست دارند و برخی از آن متنفر اند.

این واقعیت است که پایتون کدهای تمیز و خواندنی را در اولویت قرار داده است ، تصادفی نیست ، گفته وان راسوم در این زمینه ثبت شده است که زبان های برنامه نویسی همان قدر که مربوط به برقراری ارتباط بین ایده های توسعه دهندگان است به همان اندازه که در مورد برقراری ارتباط با رایانه و تعریف کار برای رایانه است.

از ابتدای توسعه ، پایتون سطح عملکرد داخلی را ارائه می داد که باعث می شد این زبان از سایر زبان ها متمایز شود. پایتون از ابتدا کارایی هایی مانند کلاس ها و کنترل استثناء را نیز داشت. پایتون همچنین از عملکردهایی مانند لامبدا ، نقشه و فیلتر پشتیبانی می کرد ، که در بسیاری از موارد بسیار مفید بود.”

شاید اگر زبان های برنامه نویسی محبوب اواخر دهه 80 بهتر بودند هیچ وقت پایتون به وجود نمی آمد. یکی از انگیزه های Van Rossum برای ایجاد پایتون ناسازگاری زبان برنامه نویسی Perl با سیستم محاسباتی توزیع شده Amoeba بود. او می گوید: خوش شانس من در ایجاد پایتون این بود كه پرل برای آمیب غیرقابل حمل بود ، اگر امکان انتقال پرل به آموبا وجود داشت ، هرگز به فکر شروع زبان خودم نمی افتادم.

اگرچه پایتون پس از انتشار ، طرفداران سر سخت زیادی را به خود جلب کرد ، اما در دهه 1990 پایتون هنوز یک زبان برنامه نویسی متوسط بود. ون روسوم می گوید رقبای این زبان Tcl / Tk و Perl بودند که آنها نیز هر دو هدف پایتون که کاربرد ساده و توانمندی بود را داشتند.

ون روسوم می گوید: در دهه 90 ، سه زبان برتر وجود داشت که ، قطعاً پرل زبان برنامه نویسی شماره یك بود ، Tcl / Tk شماره دو و پایتون به عنوان یک زبان متوسط ، شماره ​​سه بود.

امروز پایتون از نظر توسعه دهندگان فعال ، سریعترین زبان برنامه نویسی است ، در حالی که پرل به حدی کاهش یافته است که نتیجه ای نگرفت.

این رشد انفجاری در نمودار زیر ثبت شده است ، که نشان می دهد چگونه در سالهای اخیر بازدیدهای سوالات مربوط به پایتون در وب سایت Stack Overflow خیلی سریعتر از بازدید سوالات مربوط به زبانهای دیگر رشد می کند.

نمودار رشد زبان های برنامه نویسی اصلی

 

اما چگونه پایتون رقیب همیشگی خود پرل ، را کنار زد. ون راسوم معتقد است که حفظ سادگی کد حتی با از افزایش حجم آنها مهم است. او می گوید: “تجربه مردم این بود كه برای یک سند 10 خطی ، پرل عالی است. اما اگر شما دارای 500 خط کد و چند هزار خط کتابخانه باشید ، نیاز دارید تا کد را با نظم زیادی بنویسید تا پرل بتواند آن را حفظ کند. در حالی که در پایتون حتی اگر کد خیلی با قاعده نباشد ، همچنان نسبتاً قابل خواندن و نسبتاً قابل حفظ خواهد بود.

ترکیب سادگی پایتون ، در کنار قدرتمند بودن آن برای نوشتن  برنامه های بزرگ ، همان چیزی است که ون راسوم را به موفقیت اولیه خود در دهه 1990 رساند.

با فراگیر شدن اینترنت برخی از توسعه دهندگان اینترنت می خواستند برنامه های بزرگتر و بزرگتری بنویسند اعتراف کردند که نوشتن یک برنامه در پایتون بسیار ساده تر از نوشتن آن در C ، C ++ یا جاوا است.

پایتون و وب

در اواسط دهه 1990 ، پایتون به شیوه های جدیدی مورد استفاده قرار گرفت. از اسکریپت های ضبط صدا و پخش آن گرفته تا اولین حرکت پایتون در زمینه توسعه وب ، که تبدیل به  نقطه اتکا پایتون شد.

پایتون شروع به استفاده از اسكریپت های بک اند در سرورهای وب در كنار اسكریپت های پرل و پوسته شل می كند. شما می توانید صفحات وب پویا ایجاد کنید و این یکی از کاربردهای مورد علاقه من در زبان پایتون است.

رایان گارتنر می گوید آنچه محبوبیت پایتون را در دهه 1990 توسعه داد ، این بود که پایتون خیلی زود ، برای ایجاد اسکریپت های قدرتمند به یک انتخاب محبوب تبدیل شد. داشتن یک زبان اسکریپت با عملکرد بسیار قوی موانع ورود را برای بسیاری از کاربران را کاهش داده است.

این زبان به اندازه کافی متنوع بود و انتخاب آن چنان آسان بود که برای بسیاری از انواع مختلف کاربران با طیف وسیعی از تخصص فنی جذاب بود.

تا سال 1994 ، پایتون توجه مایکل مک لای را به خود جلب کرده بود ، که در دفتر ملی استانداردهای ایالات متحده (NBS) ، که اکنون موسسه ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده است ، نقش ارشد داشت. مک لای علاقه مند بود که پایتون توسط دانشمندان در NBS استفاده شود.
برای کمک به فروش پایتون به دیگران در این دفتر ، مک لی از ون روسوم ، که در آن زمان هنوز در CWI در هلند مشغول کار بود ، دعوت کرد تا دو ماه در NIST به عنوان یک محقق مهمان کار کند. این مکان می توانست کاتالیزور تحولات آتی پایتون و یک تغییر اساسی در زندگی ون راسوم باشد.

در طی این قرارگیری بود که اولین کارگاه آموزشی پایتون در دفاتر NBS برگزار شد ، جایی که ون روسوم ، باری ورشو و سایر علاقه مندان اولیه پایتون برای گفتگو درمورد پایتون گرد هم آمده و به پیشرفت آینده زبان امیدوار بودند.

در دفاتر NBS ، ون روسوم با باب کان ، که مشهور به نقش داشتن در کمک به توسعه یکی از فن آوری های بنیادی اینترنت: پروتکل TCP / IP بود ، ملاقات کرد.

این جلسه منجر به ارائه پیشنهاد شغلی برای کار با کان در شرکت ملی تحقیقات ابتکاری ملی (CNRI) ، یک گروه تحقیقاتی غیرانتفاعی مستقر در ویرجینیا با محوریت توسعه استراتژیک فن آوری های شبکه شد.

درست همانطور که پایتون به نیاز به نوع جدیدی از زبان برنامه نویسی پاسخ داده بود ، ون روسوم می گوید که پیشنهاد شغل دقیقاً در زمانی آغاز شد که او شروع به زیر سوال بردن آینده خود در CWI کرد.

وی می گوید: CWI که بیشتر یک موسسه دانشگاهی است ، به من فشار می آورد که دکترا بگیرم یا در جایی دیگر اشتغال پیدا کنم.

در سن 35 سالگی تغییر مسیر به گرفتن دکترا واقعاً برایم جذاب نبود. پیش از این نیز ، با شناخته شدن پایتون ، تماس های تلفنی و پیام های زیادی گرفتم که چشم انداز های مخلبفی را پیش رویم قرار می دادند اما تصمیم گرفته بودم که به دنبال آن ها نروم. اما این پروژه را دوست داشتم ، و به دنبال آن رفتم.

در CNRI بود که ون روسوم بسیاری از ساختارها را برای مدیریت زبان پایتون با کمک تیمی از علاقه مندان به پایتون ، گرد هم آورد. پس از پیوستن به CNRI در آوریل 1995 ،ون روسوم تیم کوچکی از توسعه دهندگان را که ساخت برنامه های Knowbot را انجام می دادند ، مدیریت کرد ، نرم افزاری که به عنوان عامل های تلفن همراه شناخته شده می شد و برای طراحی در سیستم های رایانه ای توزیع شده مانند اینترنت ، هدایت می شد.

این تیم روی پایتون کار می کرد و ون روسوم به جرمی هیلتون ، راجر ماسه ، بری ورشو ، کن مانهایمر و فرد درک پیوست که همه آنها در ادامه نقش های مهمی در جامعه پایتون خواهند داشت.
ون راسوم : ما گروهی بین چهار تا 10 نفر تشکیل دادیم. که بیشتر آنها در CNRI کار می کردند ، که هسته اصلی توسعه پایتون بودند.

در حالی که ون راسوم در CNRI حضور داشت ، این تیم به او کمک کرد تا وب سایت python.org ، سرور CVS برای مدیریت تغییرات در codebase اصلی و لیست های پستی برای گروه های ویژه Python را ایجاد کند ، که برای بهبود و حفظ زبان پایتون کار کردند.

جامعه کاربران پایتون از زمان انتشار عمومی در 1991 ، به طور قابل توجهی رشد کرده بود و تا نیمه دوم دهه این زبان یک پایگاه کاربر جهانی قابل توجه را به خود جلب می کرد. در آن دوره ، با تأسیس پیش نویس بنیاد نرم افزار پایتون (PSF) ، که در سال 2001 راه اندازی شد ، مدیریت زبان رسمی شد ، و با رشد جامعه ، کارگاه های آموزشی دوسالانه پایتون که از سال 1994 آغاز شده بود ، در رویدادهای سالانه بزرگتر تبدیل شدند ، و سرانجام (Python Conference)PyCon سالانه بنیاد نرم افزار پایتون ، شکل گرفت ، که هنوز هم در حال پیشرفت است.

آینده پایتون

در حالی که زبان برنامه نویسی پایتون همچنان به جذب کاربران جدید با سرعت فوق العاده ادامه می دهد ، برخی از افراد درون جامعه چالش های پیش رو را می بینند ، و اینکه پایتون برای پیشتاز ماندن نیاز به تکامل دارد.

در اجلاس امسال پایتون زبان ، بنیانگذار BeeWare راسل كیت مگی هشدار داد كه در صورتی که پشتیبانی از سیستم عامل های جدید وب و موبایل بهبود نیابد ، پایتون با ((خطر وجودی)) روبرو است.

وی با اشاره به استفاده پسرش از iPad در مدرسه گفت: “تلفن ها و تبلت ها در حال دستیابی به بازاری هستند که دسکتاپ ها و لپ تاپ ها هرگز ندیده اند. با این وجود به عنوان یک جامعه ما در مورد نحوه استفاده از پایتون در این دستگاه ها هنوز حرفی برای گفتن نداریم.

Keith-Magee که با پروژه BeeWare قصد نوشتن یک برنامه Python را دارد که اجرای آن در هر کجا را امکان پذیر باشد ، لیستی از مشکلات پایتون که در حال حاضر در پشتیبانی از سیستم عامل ها ، به غیر از رایانه های x86 معمولی دارد ، را فهرست کرد.

وی نیاز به پشتیبانی بهتر برای تهیه کد برای سیستم عامل های سخت افزاری جدیدتر و غیر x86 را ذکر کرد. زبان برنامه نوییسی پایتون با مشکلات زیادی در سیستم عامل های تلفن همراه و وب رو به رو است. اندازه نصب برای برنامه های پایتون زیاد است و نمی توان آن را کاهش داد. باید تلاش کرد که هنگام نوشتن کد GUI در Android ، Windows و وب
، کتابخانه asyncio بتواند کار کند.

ورشو می گوید كیت مگ نكات خوبی را ارائه می دهد ، و معتقد است که مهم است پایتون با سیستم عامل های جدید موبایل ، تبلت و فن آوری های جدیدتر وب مانند WebAssemble تطابق پیدا کند.
و می پذیرد که پایتون ، در حال حاضر ، در این زمینه ها حرفی برای گفتن ندارد.
با افزایش تعداد هسته های پردازنده در تراشه های مدرن (تا 48 هسته در آخرین پیشنهادات سرور اینتل) ، ورشو همچنین مایل است که پایتون را در زمینه گسترش وظایف در چندین هسته بهتر کند.

او از پتانسیل کارهایی که توسط اریک اسنو بر روی مفسران زیر انجام دهد ، هیجان زده است و اینکه چگونه می توان توانایی پایتون را برای اجرای همزمان کدها گسترش دهد. او می گوید: آنچه من واقعاً دوست دارم ببینم بیشتر کار روی استفاده از هسته های متعدد است.

ورشو می گوید: این ممکن است این ویژگی برای پایتون 3.8 ، شاید برای 3.9 ، کاملاً آماده نباشد. من فکر می کنم طی دو سال تا دو سال و نیم دیگر آن را خواهیم دید. من بسیار خوش بین هستم. و واقعاً خوشحالم که اریک به کار خود ادامه می دهد ، زیرا فکر می کنم این کاری مهم است.

نمونه ای از این که چگونه پروژه های ساده جامعه می توانند تأثیر بزرگی بر ربان برنامه نویسی پایتون داشته باشند عبارتند از Type Hints ، ویژگی نسخه 3.5 پایتون که با الهام از پروژه mypy که در سال 2012 توسط یک دانشجوی دکتری راه اندازی شده بود ، آغاز شده است. داشتن این لایه امنیتی اضافی چیزی فراتر یک لایه امنیتی است.
در واقع تاثیر جامعه به بالا رفتن سطح بینش نسبت به آنچه زبان های برنامه نویسی باید و نباید داشته باشند کمک می کند که بسیار ارزشمند است.

با وجود شورای راهبری و وجود یک پایگاه بزرگتر از کاربران نسبت به گذشته ، ون روسوم خوشبین است که ((تکامل جامعه محور زبان )) همچنان فوق العاده موفق باشد.
او می گوید : یک جامعه توسعه دهنده اصلی بسیار مستحکم وجود دارد که اکنون دارای یک سیستم جدید حاکمیت است ، بنابراین من فکر می کنم ما برای هرگونه خواسته ای از پایتون به عنوان زبانی برای تحول بهتر آماده شده ایم.

پایتون به ایجاد اولین تصاویر از یک سیاه چاله در حدود 500 میلیون تریلیون کیلومتر دورتر کمک کرد.

ورشو می گوید: اگر کسی در مورد توانایی های جامعه پایتون در ادامه دادن به کشف کاربردهای جدید شگفت آور این زبان ، تردید دارد ، بهتر است به نقش زبان برنامه نویسی پایتون در کمک به ثبت اولین تصاویر از یک سیاه چاله در حدود 500 میلیون تریلیون کیلومتر دورتر نگاه کند.

 

منبع : zdnet.com

ارسال یک پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *